شدن و گشاد شدن رگهاى كرنر قلب مىگردد ، بنابراين داروى قلبى است در برگهاى آن بيشتر از ميوه آن ماده فلاونوئيد مشخص شده است . در گزارش ديگرى كه در m . p . e . s . e . a منتشر شده آمده است كه در ميوه زالزالك گونه‌هاى cr ataegusmonoggnus و crataegus pinnatifidus مواد كراتگوليك اسيد و تانيگ اسيد و قندهاى ميوه وجود دارد ( چيو ) . خواص و كاربرد : در چين عصاره‌اى از گرد ريشه خشك شده گونه c . monoggnus تهيه مىكنند كه داراى خاصيت مفتح و باز كننده شريانهاى قلب مىباشد ( واتانابه ) . در كره ميوه زالزالك گونه c . pinnatifidus براى رفع ناراحتىهاى گوارشى است ( چونگ ) ، در اسهال ( ايشى دويا ) به كار مىرود در ملاحظات ( استوارت ) آمده است كه در چين مردم معمولًا زالزالك را در سطح گسترده‌اى به عنوان ميوه مىخورند ، بنابراين نمىتواند اثر فيزيولوژ يكى شديد نامناسبى براى سيستم بدن داشته باشد . به‌طور كلى خواص ميوه زالزالك را ضد كرم ، ويتامين C ، ملين ، مقوى معده ، مفتح و بازكننده گرفتگىها و محرك مىدانند . برخى معتقد هستند كه زغال ميوه زالزالك ( ميوه را مىسوزانند كه زغال شود ) ، يك زغال گياهى بسيار مفيد است و براى معالجه سوء هاضمه و بخصوص براى بند آوردن اسهال خيلى نافع است ، در هندوستان از عصاره آبى ميوه زالزالك به عنوان مقوى و براى تقويت قلب مىخورند و براى معالجه بيماريهاى ارگانيگ و فونكشنال قلب نظير ديس پنوئا ( تنگى نفس كه ناشى از ضايعات قلبى باشد ) و هايپرتروفى ( بزرگ شدن قلب ) و ضعف قلب تجويز مىشود ، حكماى طب سنتى ايران زالزالك را از نظر طبيعت سرد و خشك مىدانند و از پوست درخت آن به عنوان تب‌بر استفاده مىكنند ، به‌طور كلى دم‌كرده گلهاى زالزالك يا گرد گل خشك شده آن به مقدار 8 - 5 گرم در روز براى ضعف قلب ، آنژين ، ورم آئورت ، اختلالات عصبى از جمله نگرانى ، بىخوابى ، سرگيجه ، احساس صدا در گوش و نظاير آن مفيد است .